به گزارش آفتاب ایلام- دانشگاه علوم پزشکی ایلام پس از ۴۸ ساعت جوابیه ای در پاسخ به سئوالات رسانه ها منتشر که نگارنده آنرا از نظر علمی و فنی با تعدادی از متخصصین این حوزه بررسی و نتیجه این تحقیقات را در پی می آورد.
در جوابیه دانشگاه ذکر شده است که بیمار ۲ ساعت قبل از مراجعه، دچار علائم سرگیجه شده و هنگام ورود ، تشخیص سکته مخچه و ساقه مغز داده شده است.
آیا استاندارد درمان سکته مغزی ایسکمیک (ناشی از لخته) استفاده از داروی ترومبولیتیک (التپلاز) در ۴.۵ ساعت اول نیست ؟
در جوابیه ذکر شده که بیمار کاندید دریافت التپلاز نبود، اما دلیل علمی آن مشخص نیست.
آیا بررسی دقیق از نظر موارد منع مصرف انجام شده؟
آیا بیمار شرایط دریافت ترومبکتومی مکانیکی (در صورت انسداد عروق بزرگ)[ روشی برای برداشتن لخته خون از داخل رگ های مغزی] را داشته است یا خیر؟
جوابیه تصریح کرده که دستور پزشکی برای انتقال به ICU صادر شده، اما تخت خالی وجود نداشته است. مگر نه اینکه بیماران با سکته در ساقه مغز به دلیل احتمال بدتر شدن وضعیت تنفسی و کاهش سطح هوشیاری نیاز به نظارت دقیق در ICU دارند.
آیا کمبود تخت ICU میتواند توجیهی برای عدم انتقال بیمار باشد؟
آیا اقدامی برای تأمین جایگزین (مثل انتقال به بیمارستان دیگر یا ایجاد تخت موقت ICU) انجام شد؟
جوابیه تصریح دارد که بیمار در بیمارستان امام MRI شده چون مرکز بیمارستان رازی غیر فعال است، مگر نه اینکه در سکته مغزی زمان تصویربرداری حیاتی است و تأخیر در تشخیص میتواند تأثیر درمان را کاهش دهد.
طبق جوابیه، بیمار به جای التپلاز[ حل کننده لخته]، داروی ضد لخته خوراکی دریافت کرده است.
برای سکته مخچه و ساقه مغز، تجویز داروی ضد لخته خوراکی در مراحل اولیه ممکن است کافی نباشد و نیاز به داروی ضد لخته تزریقی یا مداخلات دیگر باشد. آیا مشاوره نورولوژیست از ابتدا انجام شده و آیا گزینههای درمانی دیگر مانند ترومبکتومی[ برداشتن مستقیم لخته خون از داخل رگ های مغزی یا عروق دیگر] یا استفاده از هپارین تزریقی بررسی شده است؟
در جوابیه آمده است که بیمار بعد از ۳۰ ساعت دچار کاهش سطح هوشیاری ناگهانی و کاهش اکسیژن خون شد. آیا این کاهش سطح هوشیاری قابل پیشبینی بود؟
آیا وضعیت بیمار با دقت مانیتور شد یا علائم هشدار نادیده گرفته شد؟آیا اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از بدتر شدن وضعیت بیمار انجام شده بود؟
در جوابیه دانشگاه ذکر شده است که بیمار ۲ ساعت قبل از مراجعه، دچار علائم سرگیجه شده و هنگام ورود ، تشخیص سکته مخچه و ساقه مغز داده شده است.
آیا استاندارد درمان سکته مغزی ایسکمیک (ناشی از لخته) استفاده از داروی ترومبولیتیک (التپلاز) در ۴.۵ ساعت اول نیست ؟
در جوابیه ذکر شده که بیمار کاندید دریافت التپلاز نبود، اما دلیل علمی آن مشخص نیست.
آیا بررسی دقیق از نظر موارد منع مصرف انجام شده؟
آیا بیمار شرایط دریافت ترومبکتومی مکانیکی (در صورت انسداد عروق بزرگ)[ روشی برای برداشتن لخته خون از داخل رگ های مغزی] را داشته است یا خیر؟
جوابیه تصریح کرده که دستور پزشکی برای انتقال به ICU صادر شده، اما تخت خالی وجود نداشته است. مگر نه اینکه بیماران با سکته در ساقه مغز به دلیل احتمال بدتر شدن وضعیت تنفسی و کاهش سطح هوشیاری نیاز به نظارت دقیق در ICU دارند.
آیا کمبود تخت ICU میتواند توجیهی برای عدم انتقال بیمار باشد؟
آیا اقدامی برای تأمین جایگزین (مثل انتقال به بیمارستان دیگر یا ایجاد تخت موقت ICU) انجام شد؟
جوابیه تصریح دارد که بیمار در بیمارستان امام MRI شده چون مرکز بیمارستان رازی غیر فعال است، مگر نه اینکه در سکته مغزی زمان تصویربرداری حیاتی است و تأخیر در تشخیص میتواند تأثیر درمان را کاهش دهد.
طبق جوابیه، بیمار به جای التپلاز[ حل کننده لخته]، داروی ضد لخته خوراکی دریافت کرده است.
برای سکته مخچه و ساقه مغز، تجویز داروی ضد لخته خوراکی در مراحل اولیه ممکن است کافی نباشد و نیاز به داروی ضد لخته تزریقی یا مداخلات دیگر باشد. آیا مشاوره نورولوژیست از ابتدا انجام شده و آیا گزینههای درمانی دیگر مانند ترومبکتومی[ برداشتن مستقیم لخته خون از داخل رگ های مغزی یا عروق دیگر] یا استفاده از هپارین تزریقی بررسی شده است؟
در جوابیه آمده است که بیمار بعد از ۳۰ ساعت دچار کاهش سطح هوشیاری ناگهانی و کاهش اکسیژن خون شد. آیا این کاهش سطح هوشیاری قابل پیشبینی بود؟
آیا وضعیت بیمار با دقت مانیتور شد یا علائم هشدار نادیده گرفته شد؟آیا اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از بدتر شدن وضعیت بیمار انجام شده بود؟